Neurowetenschapper Bert Bokhoven heeft een groot onderzoek naar dierenactivisten aangekondigd. Volgens hem komt dierenactivisme niet voort uit een ideologie, maar is het te wijten aan een genetische afwijking. Voor zijn neurologische experimenten zal hij tientallen dierenactivisten in het laboratorium opnemen, geïsoleerd in kleine kooien. Ze zullen daar worden blootgesteld aan uiteenlopende onderzoeken.
Het onderzoek kon niet overal op enthousiasme rekenen. Critici noemen het inhumaan en riskant. Volgens internationaal vermaard gedragsgeneticus Bokhoven is het onderzoek echter ‘relatief veilig’. Hij zegt dat de belangen ruimschoots opwegen tegen eventuele risico’s. “De dierenactivisten zijn ook op een professionele manier gevangen toen ze probeerden een nertsenfokkerij binnen te dringen. Hierbij is alles gedaan om stress te voorkomen,” aldus Bokhoven.
“De deelnemers zitten in een omgeving die nauwgezet wordt gecontroleerd. Vervolgens onderwerpen we ze aan een reeks tests. Gemeten worden onder andere hun reacties op stress en pijn, het blootstaan aan extreme koude en hitte, en de omgang met een variabele beloningsstructuur. We nemen neurologische en DNA-samples af om de aanwezigheid van structurele genetische afwijkingen te bestuderen. Daarvoor zullen ze trouwens meestal verdoofd zijn. Verder wordt er prima voor ze gezorgd. Er is een rad aanwezig, we hebben posters in de kooi opgehangen, en de meeste deelnemers krijgen elke dag eten.”
Bokhoven kreeg onlangs een Europese subsidie toegekend voor zijn onderzoek. De volledige titel luidt ‘Genetic abnormalities in ideology- driven primates’. Het onderzoek volgt op eerder succesvol onderzoek naar de genetische eigenschappen van voetbalhooligans.
28 oktober 2008 om 19:42
lijkt me een goed idee. Deze opruiende linksche terroristen die zonodig geen testen op dieren willen laten doen, moeten dan maar zelfs als testdier worden gebruikt. dat zal ze leren!
28 oktober 2008 om 23:09
Ik mag hopen dat Dion Graus van de PVV ook een proefpersoon is. De ‘genetic abnormalities’ openbaren zich dusdanig dat bij deze ideologisch gedreven Limbostanees, dat een negeren van de beste man een gemiste kans voor de wetenschap zou zijn. Laat ik het zo stellen: mocht het Grausgen in mijn DNA te bespeuren zijn, dan heroverweeg ik ernstig mijn toch al niet al te levendige plannen tot reproductie.
29 oktober 2008 om 01:32
Dion Graus is mijn held, en die van al mijn bevriende vrouwenmishandelaars die hun geld verdienen in de farmaceutische industrie. Een beetje respect is dus op zijn plaats!
30 oktober 2008 om 14:20
@Oblomov: “Een beetje respect is dus op zijn plaats!” Wat leuk, dat je nou net DAT zegt: in oprichting is een commissie ter herplaatsing van spek. Het doel is, bij de vele varkens, waarvan hele delen zijn afgesneden, ter consumptie voor (sommige) mensen, dit spek op te kopen en terug te plaatsen, waar het oorspronkelijk hoorde, tw aan het varken zelf. Pas als het klaar is, kunnen we zeggen: “Een beetje spek is dus op zijn plaats!”
30 oktober 2008 om 23:29
laten ze maar zoutzuurproeven doen in de ogen bij linksche milieuactivisten, die nu onderzoek naar genezing van ernstige ziektes saboteren.
31 oktober 2008 om 18:43
@Witte Kuif: Helpt dat? Dar kijk ik van op!
16 november 2008 om 15:57
Jullie gaan compleet voorbij aan de wezenlijke vraag, namelijk: Is dierenactivisme een ziekte?
NEE! Natuurlijk niet! Zoiets heet naastenliefde.
Niet alleen voor dieren maar ook voor mensen. Als je iemand z’n huis in de fik steekt ben je gek, tuurlijk kun je dat een ziekte noemen en misschien zit dat in de genen. Maar ik vind een dierenactivist (demonstraties, acties, bewustwording creëren bij je medemens) absoluut niet fout!
In tegenstelling tot het opruien van mensen, ze genadeloos in elkaar rammen, een kick krijgen van bloederige gezichten, over lijken gaan, zelfs ten overstaan van miljoenen anderen zoals bij een voetbalwedstrijd, zoals hooligans. Totaal irrelevante vergelijking dus mijns inziens!
16 november 2008 om 20:43
@Nienke: ik vind dat je overdrijft. Liefde voor dieren en mensen zijn heel verschillende zaken. Ik ben bijvoorbeeld dol op varkens: ze zijn leuk en slim en ik vind ze grappig. Maar vooral: ze zijn lekker.
Honden en katten en dergelijke huisdieren zijn gezellig en evrmakelijk. Maar er wordt heel vaak overdreven en dan worden dieren bijna als gelijk aan mensen gezien.
Ik ken mensen die spreken over hun katten als “mijn kindje”, maar als ze het niet met je eens zijn, zijn ze bereid je dood te slaan. Dat lijkt me al ziekelijk.
Dierenactivisten gaan nog verder: ze willen je hun liefde voor dieren opdringen.
Ik vind het heel terecht dat daar onderzoek naar gedaan wordt, want misschien is deze aandoening wel besmettelijk en worden we straks allemaal dierenactivist.
En zoals je kunt lezen, worden ze zo goed mogelijk behandeld, voorzover de testen dat toestaan, natuurlijk.
16 november 2008 om 20:44
Je kunt De Heer kennen. Of De Liefde. Je kunt er ook naast zitten. Dat is Naast de Liefde. Als je er naast grijpt, dan wordt het pas écht vervelend en kan dat als marteling ervaren worden. Sterkte, Nienke!