Een van de getroffen evenementen was het Utense zalmwerpen. Waar het jaarlijkse festijn normaal kan rekenen op een kwart pagina in de Telegraaf, bleef de verslaggeving dit jaar uit. “Het is belachelijk dat wij moeten wijken voor kredietcrisissen, pandemieën, hongersnood en oorlogen.” aldus Jozef Verschoor, organisator van het dorpsfeest. “Heel Uten leeft hier al maanden naartoe, dan breekt er een pandemie uit en er wordt geen aandacht meer aan ons besteed. Het zijn topatleten, en de winnaars krijgen nu niet de aandacht die ze verdienen. Niets, geen zin kon er van af.  Belachelijk. ”

Het Zuid-Ruurlose Uilenballenfestival kon het afgelopen weekend zelfs helemaal geen doorgang vinden. De Speld sprak de aangeslagen voorzitter Joris Daasteren: “Tja, hoofdsponsor ‘Broodje bij Bert’ trok zich terug nadat bekend werd dat zelfs de lokale ZuidRuur Courant geen pagina aan ons zou wijden. Ze gaven de voorkeur aan een stuk over Zuid Ruurloërs die door de kredietcrisis hun huur niet meer konden betalen”.

Niet alleen de organisatoren van de vele zinloze dorpse evenementen zijn de dupe. Ook bij journalisten komt de klap hard aan. De Speld sprak Dieter Vos, freelance journalist en liefhebber van ‘een stukje human interest.’ “Het is een drama. Ineens kunnen ze me nergens meer voor gebruiken. Ik had al van alles klaar liggen. Zo heb ik een prachtig item over het ontbijtgedrag van Dries Roelvink. Dat is zo mooi om te zien, dat gaat zo anders dan bij gewone Nederlanders. Het ligt al weken in de la.” Vos denkt echter dat het klimaat wel weer aantrekt: “Uiteindelijk komen ze altijd weer bij ons terug, daar ben ik van overtuigd. Je kunt niet eeuwig bosbranden en ziektes blijven uitzenden, daar worden mensen hartstikke somber van. Ik denk ook zeker niet dat ik het stuk over te hoge stoepranden in Doetinchem voor niets heb geschreven. Leed dat echte Nederlanders treft, dat blijft interessant.” Hoe de toekomst er voor het komkommernieuws uitziet is nog onzeker. De Speld houdt u nauwgezet op de hoogte.

Het Boekenbal zette Zwagerman aan het denken. Al bij binnenkomst viel hem op dat menig oude bok nog wel een groen blaadje lust. Veel schrijvers gedroegen zich als pauwen en ongelikte beren, uitgevers hingen de gebraden haan uit en de verzamelde Nederlandse pers keek als aapjes naar literair Nederland. Zwagerman voelde zich al snel een vreemde eend in de bijt, en met een hoofd vol openbaringen koos hij het hazenpad en zette zich naar eigen zeggen vlijtig als een bij aan zijn schrijftafel.

In schrijverscafé De Pels was het hem al eerder opgevallen dat schrijvers eigenlijk lui zijn als ganzen en regelmatig naar natte hond stinken. In het café gedragen ze zich als vissen in het water, maar met ieder nieuw oeverloos manuscript stoten ze zich als ezels aan dezelfde steen. Thomas Rosenboom ging in de ogen van Zwagerman zelfs fysiek steeds meer op zijn hondje lijken.

In De Wereld Draait Door deed Zwagerman zijn these voor het eerst uit de doeken. “Even zonder te geiten. Deze beeldspraak komt niet zomaar uit de lucht vallen. Mensen hebben dierlijke eigenschappen. Ik besef dat ik met deze uitspraak als een olifant door de kwetsbare menselijke porseleinkast dender maar ik ben er om waarheden als koeien te signaleren en te benoemen. Dan kan je me een sluwe vos noemen, glad als een aal of van de ratten besnuffeld. Feit blijft dat je met dergelijke beeldspraak je eigen ongelijk onderstreept. Nu vinden mensen mijn uitspraken misschien bij de konijnen af, maar als er een schaap over de dam is zullen er meer volgen. Zo gaat dat in de dierenwereld, maar ook in wereld van de homo erectus.”

De bekende Portugese schrijver Gerrit Komrij noemde op een illegaal boekenbal in Tuitjenhorn de these van Zwagerman ‘bere-interessant’. Toch wilde Komrij, die zich dankzij zijn olifantsgeheugen zowel Vals Licht als de Buitenvrouw kan herinneren, benadrukken dat één zwaluw nog geen zomer maakt. Eén gewaagde en treffende constatering maakt je niet tot een van de groten der literatuur, aldus de publieke intellectueel. “Al draagt een aap een gouden ring, het is en blijft een lelijk ding.”

Van der Sloot was eerder het gezicht van een “Fout Feest” in Arnhem; nu vindt hij dat het prestige van zijn publieksactiviteiten gelijke tred moet houden met zijn toegenomen bekendheid. Met het verrichten van de opening neemt hij het stokje over van actrice Joan Collins, die in 2007 de beurs opende. Van der Sloot: “Ik herken me erg in haar. Ook zij werd vanwege haar slechtheid in Dynasty, die helemaal niet echt was, op straat in haar gezicht gespuwd. Na de rol van Alexis Colby kwam haar carrière niet meer verder en vond zij het ook ‘stom, stom, stom’ dat ze die rol gespeeld had.”

Van der Sloots reputatie, die sinds de uitzending van Peter R. de Vries nog verder achteruit is gegaan, doet volgens insiders niet ter zake bij zijn kandidatuur. Makelaar Harry Mens, ieder jaar klant op de beurs en recentelijk nog geïnterviewd in organiserend blad Miljonair als ‘de man die zich nooit door Holleeder zou laten afpersen’, stelt: “Bij ons soort mensen doen je zaakjes er niet toe. Als er maar zes nullen of liefst meer op je bankrekening staan ben je ons soort mens.”

Van der Sloot heeft momenteel het vereiste miljoen nog niet in zijn bezit. Hij maakt zich hier echter geen moment zorgen over. “Na alle nieuwe verdachtmakingen is een miljoen het minste dat Nederland mij verschuldigd is. Daarna komen claims tegen Peter R. de Vries en Patrick van der Eem, dan kan ik ook meteen een goed bootje kopen en ben ik niet meer afhankelijk van Daury”, zo grapte hij. De Vries reageert geschokt: “Een claim? Dat mag niet. Dan zal ik hem eens aanklagen voor de schade van mijn Armanipak waar hij een glas rode wijn overheen gooide, dan zullen we wel weer eens kijken wie het laatst lacht.”

Koos de Vos, wethouder openbare werken (PvdA) legt uit: “Mijn partijgenoot Marnix (Norder, wethouder in Den Haag, red.) zat erg met dit project in zijn maag, had hij mij al verteld. Ik kon de plannen voor een zacht prijsje overnemen en toen waren we er als gemeenteraad snel uit.” Norder, momenteel op studiereis in Dubai, laat weten het jammer te vinden dat het M-gebouw niet in Den Haag wordt gebouwd. “Het is toch tekenend voor deze bekrompen tijd dat je niks megalomaans meer mag bouwen in de grote stad. Daar moet je tegenwoordig de provincie voor in” aldus Norder. “Gelukkig krijgt de gemeente Den Haag nog een redelijke vergoeding van Meppel voor het ontwerp. Met deze vergoeding zal binnenkort de zandvlakte waar wij het M-gebouw wilden zetten weer worden bestraat.”

Sterarchitect Koolhaas laat vanuit Irkoetsk weten blij te zijn dat het M-gebouw nu een plek gevonden heeft. “Het gebouw was natuurlijk oorspronkelijk ontworpen voor de locatie in Den Haag. Daar paste het echter in eerste instantie niet, dus toen hebben we een poot van het gebouw afgezaagd. Gelukkig werd het ontwerp daar alleen maar beter van” aldus Koolhaas. Verdere aanpassing van het ontwerp aan de situatie in Meppel is volgens hem niet nodig. “Een gebouw in de vorm van een M is in Meppel natuurlijk waanzinnig relevant. Daarnaast zijn mijn ontwerpen zo robuust en enigmatisch dat de context zich aan de gebouwen aanpast.”

De gemeente Meppel zoekt nog voorstellen voor de invulling van het gebouw. Op dit moment is alleen Snackbar “Broodje Rinus” voornemens zich te vestigen in één van de poten van de M. De rest van de ruimte zal voorlopig gebruikt worden om een fietsenstalling in te openen.

Door te selecteren aan de poort wil het dagverblijf de kwaliteit van de opleiding waarborgen. “Het is natuurlijk niet wenselijk dat een paar – met alle respect – cognitief minder bedeelde kinderen het leerklimaat voor de rest verpesten”, zegt directrice Petra van Gulpen. “De maatregel werd noodzakelijk toen we merkten dat de laatste jaren onze rendementscijfers onder druk kwamen te staan.”

“In de Zonnehoek willen we baby’s zo goed mogelijk voorbereiden op de volgende stap in hun carrière”, vervolgt Van Gulpen. “Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat kinderen spelenderwijs leren. Daarom willen ouders niet meer dat hun baby maar wat aanrommelt. Je wilt immers niet dat je kind met een emotionele en cognitieve achterstand naar de kleuterschool moet. De Zonnehoek is hét kinderdagverblijf dat aan deze vraag uit de samenleving wil voldoen.”

Dat niet ieder kind het niveau aankan, hoorden de ouders van Anne-Sophie van Veen. Hun zoon Stijn stroomde na drie jaar de Zonnehoek met succes door naar het lager onderwijs. Ze hoopten dat hun dochter hetzelfde carrièrepad zou volgen, maar het meisje slaagde niet voor de motivatie- én de intelligentietest.

Moeder Louise: “Het is natuurlijk niet leuk om te horen. Je wilt altijd het beste voor je kind. Maar we hebben het moeten accepteren. Helaas zie je nu al duidelijke verschillen tussen Anne-Sophie en Stijn. Wat die jongen na een maand op de Zonnehoek niet al had geleerd! Maar niet ieder kind kan bij Ajax spelen, zeg ik altijd tegen mezelf.”

Andere kinderdagverblijven plaatsen kanttekeningen bij het initiatief van De Zonnehoek: “Ik begrijp wel dat ouders het beste voor hun kind willen, maar wij worden als afvoerputje gebruikt. Sinds de Zonnehoek selecteert, zien wij het niveau van onze kinderen dalen”, zegt een crèchehouder die anoniem wil blijven. “Baby’s en peuters hebben bij ons niets meer om zich aan op te trekken. Die schattig lachende baby’s in onze slaapzaal zijn de onderklasse van de toekomst.”

Volgens Marijke Vos, bestuurslid van de koepelorganisatie voor kinderdagverblijven, is selecteren aan de poort echter in het belang van kind en samenleving. “Ook de kinderen die niet worden geselecteerd, weten direct waar ze aan toe zijn. Wie op een topcrèche uitvalt, kan daar de rest van zijn leven grote schade van ondervinden.”