Uit cijfers van Ernst & Young blijkt dat momenteel ruim 1,2 miljard kinderen zonder werk zitten door de mondiale economische crisis. Slechts één op de zes heeft een baan. UNICEF noemt de cijfers ‘zorgwekkend’ en heeft de Algemene Vergadering gevraagd om een financieel noodplan.

Recruiter Pieter Zetbaas begeleidt namens UNICEF kinderen in India en ziet het allemaal van dichtbij gebeuren. Hij noemt een voorbeeld: “Vanochtend had ik een jongetje van twaalf jaar op kantoor. Een vingervlugge, gedreven knul met ruim zes jaar werkervaring bij een grote schoenenfabrikant. Een aanwinst voor iedere industrie, zou je zeggen, maar er is domweg geen werk.”

Ook Marco Borsato, sinds 1998 ambassadeur van War Child, maakt zich zorgen over de verslechterde werkomstandigheden. “In Liberia zijn veel kindsoldaten slecht bewapend als gevolg van de crisis. Dat is onverantwoord. Ieder kind verdient een eerlijke kans, en die krijg je niet als je rondloopt met een sterk verouderde AK-47 die is opgelapt met duct tape.”

Er is echter ook goed nieuws. Ernst & Young verwacht dat de kinderwerkgelegenheid in het eerste kwartaal van 2012 weer wat aan zal trekken. “Met het EK voetbal en de Olympische Spelen in het vooruitzicht zal de vraag naar voetballen, sportschoenen en sportkleding een enorme impuls krijgen.” aldus het rapport.

Bokhoven raakte geboeid door het onderwerp toen hij op een familiefeest zijn vierjarige neefje Tom aan een leestestje onderwierp. “Hij krabbelde met vetkrijt een wirwar aan lijnen die ‘KAAT’ leken te spellen, toen ik naar een plaatje van een boom wees. Ik ben voor mijn onderzoeken veel met asielzoekers bezig en zelfs bij hen is het beter gesteld. Mensen die hier pas zes maanden zijn, lezen en schrijven vaak al beter dan Tom, terwijl die alweer vier jaar in Nederland is.”

Toen Bokhoven systematischer aan de slag ging met taaltesten bij jongeren, vond hij een sterke correlatie tussen leeftijd en taalvaardigheid. En de resultaten zijn weinig hoopgevend, aldus de taalwetenschapper. “Hoe jonger mensen zijn, des te slechter ze lezen en schrijven. Als je maar ver genoeg teruggaat nadert het analfabetisme de 100 procent.”

Er zouden instituten moeten worden opgericht om de lees- en schrijfvaardigheid onder de jongste bevolkingsgroepen te verbeteren, zo stelt Bokhoven. “Tot een bepaalde leeftijd moeten we daar alle analfabeten gewoon verplicht heen sturen. We kunnen het als land niet toestaan dat analfabetisme zo wijdverspreid blijft.”

Bokhoven raadt de overheid ook aan om het gebruik van sociale media te promoten. “Onder gebruikers van Twitter en Facebook bevinden zich veel minder analfabeten. Alleen bij Hyves is die positieve correlatie gek genoeg vrijwel afwezig.”

De gecastreerde Van der Krogt zingt met vier andere zedendelinquenten sinds juni van dit jaar tussen de kleine jongetjes. Van den Weelden: “Na alle roddels in de media over de gedragingen van onze broeders haalden heel veel ouders hun kinderen uit het koor. We vreesden zelfs voor het voorbestaan van De stem van de engel. Toen kwam een broeder met deze goede ingeving.”

De bezoekers van de Heilige Geestkerk hebben gemengde gevoelens bij de veranderingen in het koor. Maxime Eurvel: “Natuurlijk ben ik als christen van mening dat ieder mens een tweede kans verdient, maar het blijft toch raar om een vieze man tussen onze kinderen te zien staan. De pastoor zei echter heel mooi dat de motieven van de zedendelinquenten misschien anders zijn dan de onze, maar dat hun steun wel goed is voor de parochie. We moeten ons niet laten leiden door de angst voor de zedendelinquenten, maar uitgaan van onze eigen kracht.”

Met de gecastreerde TBS’ers blazen de broeders een oude traditie nieuw leven in. In de barok bestonden bijna alle kerkkoren uit castraten. “Ze combineren de zuiverheid van de stem van een jonge jongen met de kracht de stem van een volwassen man. In de moderne muziek vind je dit waarschijnlijk alleen maar terug bij Michael Jackson.”

Het initiatief van De stem van de engel heeft de aandacht van hogerhand in het Vaticaan getrokken. “Kardinaal Arinze schreef ons dat de castraat met grote interesse wordt gevolgd. Volgens hem handelen we in de traditie van het Vaticaan, omdat we onze verantwoordelijkheid nemen, in plaats van haar te ontlopen. Ook bij de TBS-kliniek is men erg tevreden. Behalve de warmte van de gemeenschap bieden wij hun cliënten een carrière in de muziek.”

De Termo is een nieuwe generatie bagage die stijl, efficiëntie en duurzaamheid optimaal weet te combineren. Zo is de volledige collectie vervaardigd uit duurzaam en licht polypropyleen voor een optimale bescherming. Bovendien zijn het frame, de sloten en de handvatten verzonken, zodat ze niet beschadigd kunnen worden tijdens het transport. De opslagruimte is ingedeeld met een handig tussenschot en inpakriemen voor probleemloos inpakken.

Het compacte formaat en lichte uitvoering maken de Termo ideaal voor luchtvaartreizen; de koffer voldoet aan alle normen voor handbagage. De lavendelkleurige editie van Tineke W.  is de afgelopen drie jaar niet meer voor reizen gebruikt. Dit betekent allerminst dat de koffer uit de tijd is. De rust die uitgaan van design en kleur maken de Termo tot een tijdloos product.

Het is vooralsnog niet geheel duidelijk wat er met koffer gaat gebeuren. De reisleidster vindt dat de koffer ‘weer kilometers moeten maken’ en overweegt een verkoop op de rommelmarkt in Sint Maartensvlotbrug. “Het is echt een koffer van deze tijd, ik kan me voorstellen dat de juiste eigenaar er nog jaren lang plezier van kan hebben,” aldus Tineke W. Met de opbrengsten hoopt de reisleidster een nieuwe Cordoba Garment Bag aan te schaffen. Een functionele tas met voldoende opslagruimte maar zonder wielen. Tineke W.: “Een tas die er echt voor gemaakt is om langdurig in een ruimte te staan.”

De organisatie van de weeskinderen roept werkende leeftijdsgenootjes op om een week lang hun loon aan het goede doel te schenken. Op de concertavond zelf nemen weeskinderen de telefoon aan voor donaties en steunbetuigingen. “De aardbeving in Haïti is inmiddels alweer een tijd geleden, zodat we optimale aandacht kunnen genereren voor de scheiding tussen Pitt en Jolie”, aldus BunHeng, die spreekt van een ‘ontroerend solidariteitsgevoel.’

Op het programma staat een uitvoering van de apsara, de traditionele Cambodjaanse dans. ‘Zo’n elegante uiting van emoties is misschien wel de beste manier om het leed te verwoorden,” aldus Tevy Lok (6), een van de dansers die zijn opwachting zal maken. Ook Ho Tok (5), die samen met zijn 7 broertjes tijdens een acrobatenact de menselijke Angkor Wat zal vormen, doet het graag. “We hadden toch allemaal gehoopt dat dit huwelijk het langer had gehouden. Ik ben blij dat ik kan helpen.”

De organisatoren hopen de recordopbrengst van 2004 te overtreffen, toen Jolie haar relatie met Billie Bob Thornton verbrak. Destijds wisten Mongoolse kinderen hun regering ertoe te bewegen om 1% van het bruto nationaal product af te staan aan het stel. Het is nog onduidelijk of de Cambodjaanse overheid een even substantiële bijdrage zal leveren.

BunHeng maakt zich zorgen over de toekomst van haar landgenoten. “Vroeger hadden we Madonna en Brangelina. Nu droogt één exportkanaal voor adoptie waarschijnlijk op; dat is een klap voor deze fragiele industrie. Met deze actie hopen we ons dan ook in de kijker te spelen bij andere beroemdheden”, aldus de woordvoerder. “Mensen als Kate Moss mogen op hun leeftijd wel eens aan kinderen gaan denken.”

De Cambodjaanse rekenkamer zal erop toezien dat het geld direct bij de behoeftigen terechtkomt.

Bokhoven verzamelde voor zijn onderzoek gegevens van peuterspeelzalen en pedagogische consultbureaus. De resultaten liegen er niet om. “De hoeveelheid broeikasgassen afkomstig uit poepluiers in de Nederlandse peuterspeelzalen is binnen de termijn van 15 jaar goed voor het verdwijnen van 1 atol van de Maldiven. Daarnaast moeten we de invloed van nachtlampjes niet onderschatten, omdat ons kroost ‘zo bang is in het donker’. We komen maar wat graag aan de wensen van onze kinderen tegemoet, maar zonder al die lichtgevende Winnie de Poehs was het ijsoppervlak op Groenland nu ruim 10.000 km2 groter geweest. Dit zijn cijfers die de Nederlander aan het denken moeten zetten.”

De onderzoeker hekelt de dubbele moraal van de Nederlandse ouder. “Joris-met-de-hoornen-bril-en-de paarse-broek levert voordat hij naar de locale fractievergadering van GroenLinks gaat nog snel even per bakfiets zijn kind af bij de speelzaal. Hij steekt zijn kop in het zand voor het feit dat hij nu medeplichtig is aan het grote milieuprobleem dat hij beweert te bestrijden. Het is schijnheiligheid troef en typisch Holland op zijn smalst.”

Bokhoven wijst voor een mogelijke oplossing naar het ‘Chinese model’.  “In China  wordt de factor ‘kind’ in de milieuproblematiek al jaren onderkend. Het land loopt wat betreft maatregelen hiertegen eigenlijk al jaren op ons voor. De éénkindpolitiek is hier het meest treffende voorbeeld van.” De onderzoeker ziet heil in de spartaanse Chinese opvoeding. “We zijn hier veel te lief voor onze kinderen. Denkt u dat in China één kind het in zijn hoofd haalt om op zijn derde nog in zijn broek of in een luier te poepen? Ook leren Chinese kinderen vanaf het eerste moment de keiharde waarheid: ‘s nachts is het gewoon donker en geen lampje dat daar iets aan kan veranderen. Hier ligt het geheim voor Nederlandse ouders: vroege zindelijkheidstraining en gewoon laten huilen als ze zo bang zijn in het donker. Ze wennen wel en raken zo gehard en bewust van het feit dat dingen niet altijd zo gaan als je wilt dat ze gaan. Het recept voor een bewust levende nakomeling. ”

Bokhoven reist aanstaande donderdag af naar de klimaattop in Kopenhagen, waar hij 15 minuten krijgt om zijn bevindingen aan de wereldleiders te presenteren. “Ik verwacht een revolutie, ik presenteer een eye-opener aan de ingeslapen milieulobby. Als grote concurrent China ons een stap voor is kunnen Europa en de VS niet achterblijven. Het is een morele verplichting, al is het maar voor onze reputatie en concurrentiepositie.”

“Eergisteren zit ik lekker onderuitgezakt in een speeltuintje naar twee verrukkelijke jongetjes van een jaar of acht te kijken, die met elkaar aan het ravotten zijn. Een heerlijk schouwspel. Net als ik ze wil benaderen voor een praatje zie ik vanuit mijn ooghoek dat er zo’n smeerlap naar me zit te kijken vanachter een klimtoestel. Het is niet alleen vervelend, maar ook ronduit pervers.”

Pedofilofiel Henk Overloon snapt de commotie niet. “Ik vind volwassenen die op kinderen vallen gewoon iets ontzettend opwindends hebben. Ze zijn ruw en rebels, maar toch ook zo onschuldig en onbegrepen. Daar krijg je toch spontaan vlinders van in je buik? Vaak hebben die jongens ook een hele moeilijke jeugd gehad. Ze hebben troost nodig, een schouder om op uit te huilen; iemand die ze niet veroordeelt.”

In zijn vrije tijd gaat Overloon het liefst naar het Anne Frankplantsoen, waar de kans een kinderliefhebber tegen het lijf te lopen het grootst is. Hij realiseert zich terdege dat zijn slachtoffers zich geïntimideerd kunnen voelen, maar wil zichzelf niet voorliegen: “Ik kan mijn ware aard toch niet verbergen?”

In kringen van pedofielen gaan ondertussen stemmen op om actie te ondernemen tegen de ‘wantoestanden.’ Zo pleit Uittenboogaard onder andere voor een toegangsverbod voor pedofiloseksuelen tot plekken waar kinderen zich ophouden. Ook het openbaar maken van de gegevens van personen die bekend staan als kindermisbruikerliefhebbers behoort echter tot de mogelijkheden. “Ik wil niet dat die schoften nog ooit een vinger uitsteken naar een rechtgeaarde pedofiel. Zelf ben ik één keer gevallen voor zo’n klootzak. Ik heb uren onder de douche gestaan, zo vies voelde ik me.”

Burundese kindsoldaten hebben de laatste tijd steeds meer tijd gekregen voor zelfstudie. Volgens het rapport gaat het hier om ‘verkapte bezuinigingen’. Zo zouden de schiettrainingen ernstig te lijden hebben onder gebrek aan goed materieel. Het komt zelfs voor dat strijders van 9 of 10 jaar nog steeds niet overweg kunnen met de veiligheidspal. Mpufu: “Het voortdurende ‘opleuken’ van de opleidingen gaat ten koste van basale vaardigheden. Ook jonge kinderen behoeven enige feitenkennis.”

Met name bij de oudere kinderen (10-14 jaar) is discipline een groot probleem. Vrijheid leidt daar geregeld tot laksheid. De kinderen gaan vaak laat naar bed, er wordt slecht gegeten en sommigen beginnen al vroeg met blowen. De resultaten in de beroepspraktijk laten dan ook te wensen over. “Vroeger kon je er op rekenen dat een kindsoldaat van 14 goed met een granaat kon omgaan. Nu is dat allerminst vanzelfsprekend meer”, zegt Mpufu hierover.

Docenten zijn veel tijd kwijt aan vergaderingen en administratieve bezigheden, waardoor er minder tijd over is voor het lesgeven. De statistieken tonen een groeiend aantal instructeurs met een burn-out. Een doorn in het oog van Mpufu: “Docenten moeten zich weer primair kunnen richten op hun lesgevende taak.” De commissie heeft de regering van Burundi voorlopig afgeraden om ingrijpende stelselwijzigingen door te voeren. “Betere spullen, en meer geld”, aldus Mpufu, “daar is onze jeugd nu het meeste bij gebaat.”

Prince Michael (12), Paris (11) en Blanket (7) zullen ‘de grootste show ooit’ neerzetten, aldus de trotse opa. “Ik herken talent als ik het zie, en deze kinderen hebben het helemaal in zich.” Een uitgebreid team van choreografen, zanginstructeurs, stylisten en make-upartiesten begeleidt de aanstaande kindersterren op hun weg naar de top. Aangezien Jacko zijn kinderen altijd beschermd heeft opgevoed, kost het een enorme inspanning van de kinderen om het oefenschema voor de concerten goed te volgen. Zo hebben ze sinds de dood van hun vader geen onderwijs ontvangen (“het was toch vakantie”) en zijn ook hun sociale activiteiten teruggeschroefd (“vrienden gaan, familie blijft”).

Joe is laaiend enthousiast over de resultaten tot nu toe. Blanket blijkt precies de falsetto te hebben voor de vroege werken, Paris kan de upbeat Michael uit de adolescentie het beste vertolken en op de frêle schouders van Prince Michael ligt de taak om de fakkel van zijn volwassen vader te dragen. Jackson: “Toen ik mijn eigen kinderen opleidde om de grootste sterren ter wereld te worden, was er natuurlijk maar heel weinig. Een stoffer en blik, dat waren de microfoon en het drumstel. En de danspasjes waren er ook nog niet natuurlijk: als je nu die drie synchrone moonwalkjes ziet, springen de tranen in je ogen.”