Het onderzoek zal in kaart brengen hoe de Nederlandse burger de afgelopen decennia zijn verregaande staat van geestelijke ontbinding heeft bereikt. In de opdrachtformulering wordt echter niet uitgesloten dat de burger altijd al gespeend is geweest van basale vaardigheden voor een gezond democratisch proces, maar dat dit feit dankzij de komst van het internet pas echt voor iedereen zichtbaar is geworden.

Volgens Jack de Vries, politiek strateeg van het CDA, is het publieke debat op het internet een duidelijk bewijs dat veel burgers slechts in staat zijn tot het produceren van ‘diarree op schrift’, in plaats van een afgewogen oordeel over hun politieke vertegenwoordigers. “Bij de meeste reacties op weblogs zijn spelling en grammatica dermate abominabel en worden de wetten van de logica zozeer aan de laars gelapt dat ze elke vorm van coherentie ontberen. En die types moeten dan naar de stembus. Daar mag best eens serieus naar worden gekeken,” aldus De Vries.

Wouter Bos, partijleider van de PvdA, is ook bezorgd. Bos: “We zien een schokkende combinatie van naïviteit, korte lontjes, kinderlijk onbehagen en pure stupiditeit. Deze eigenschappen bij elkaar lijken mij op termijn een ondermijning voor de democratie. Waarom zouden deze mensen moeten participeren in ons mooie politieke systeem, als ze het zo ostentatief niet kunnen? Je moet burgers ook tegen zichzelf in bescherming nemen, vind ik dan.”

Het kabinet wil eerst de onderzoeksresultaten afwachten voordat specifieke maatregelen getroffen worden. Volgens Piet Hein Donner, minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, is de kans aanwezig dat er te veel imbecielen in het land zijn om op korte termijn verkiezingen te kunnen houden. “Als dat het geval is zullen we eerst flink moeten investeren in onderwijs en daarna kijken wanneer het weer verantwoord is om verkiezingen te houden. Daar zouden best wel eens wat jaartjes overheen kunnen gaan,” aldus een sombere Donner.

Bokhoven verzamelde voor zijn onderzoek gegevens van peuterspeelzalen en pedagogische consultbureaus. De resultaten liegen er niet om. “De hoeveelheid broeikasgassen afkomstig uit poepluiers in de Nederlandse peuterspeelzalen is binnen de termijn van 15 jaar goed voor het verdwijnen van 1 atol van de Maldiven. Daarnaast moeten we de invloed van nachtlampjes niet onderschatten, omdat ons kroost ‘zo bang is in het donker’. We komen maar wat graag aan de wensen van onze kinderen tegemoet, maar zonder al die lichtgevende Winnie de Poehs was het ijsoppervlak op Groenland nu ruim 10.000 km2 groter geweest. Dit zijn cijfers die de Nederlander aan het denken moeten zetten.”

De onderzoeker hekelt de dubbele moraal van de Nederlandse ouder. “Joris-met-de-hoornen-bril-en-de paarse-broek levert voordat hij naar de locale fractievergadering van GroenLinks gaat nog snel even per bakfiets zijn kind af bij de speelzaal. Hij steekt zijn kop in het zand voor het feit dat hij nu medeplichtig is aan het grote milieuprobleem dat hij beweert te bestrijden. Het is schijnheiligheid troef en typisch Holland op zijn smalst.”

Bokhoven wijst voor een mogelijke oplossing naar het ‘Chinese model’.  “In China  wordt de factor ‘kind’ in de milieuproblematiek al jaren onderkend. Het land loopt wat betreft maatregelen hiertegen eigenlijk al jaren op ons voor. De éénkindpolitiek is hier het meest treffende voorbeeld van.” De onderzoeker ziet heil in de spartaanse Chinese opvoeding. “We zijn hier veel te lief voor onze kinderen. Denkt u dat in China één kind het in zijn hoofd haalt om op zijn derde nog in zijn broek of in een luier te poepen? Ook leren Chinese kinderen vanaf het eerste moment de keiharde waarheid: ‘s nachts is het gewoon donker en geen lampje dat daar iets aan kan veranderen. Hier ligt het geheim voor Nederlandse ouders: vroege zindelijkheidstraining en gewoon laten huilen als ze zo bang zijn in het donker. Ze wennen wel en raken zo gehard en bewust van het feit dat dingen niet altijd zo gaan als je wilt dat ze gaan. Het recept voor een bewust levende nakomeling. ”

Bokhoven reist aanstaande donderdag af naar de klimaattop in Kopenhagen, waar hij 15 minuten krijgt om zijn bevindingen aan de wereldleiders te presenteren. “Ik verwacht een revolutie, ik presenteer een eye-opener aan de ingeslapen milieulobby. Als grote concurrent China ons een stap voor is kunnen Europa en de VS niet achterblijven. Het is een morele verplichting, al is het maar voor onze reputatie en concurrentiepositie.”

Job Cohen, burgemeester van Amsterdam, maakt zich zorgen over het probleem: “Het kan en mag niet zo zijn dat we onverdraagzaamheid jegens hetero’s tolereren. Het heeft ook voor een belangrijk deel met bewustwording te maken. Er komt een moment dat je met z’n allen moet zeggen van jongens, dit pikken we niet.”

Cohen, zelf ook hetero, overweegt een awareness-campagne om aandacht te vragen voor het geweld tegen hetero’s in het algemeen: “Ook buiten het uitgaansleven moet deze groep het vaak ontgelden. Het aantal hetero’s dat het slachtoffer wordt van een verkeersongeval is bijvoorbeeld significant groter dan het aantal homo’s dat hier mee te maken krijgt. Daar mogen we ons niet bij neerleggen. Zelfs bij opbouwmissies, supportersrellen en gang fights zie je dat het vooral de hetero’s zijn die de klappen krijgen.”

Ed Nijpels is voorzitter van Straight Forward, de grootste belangenvereniging van hetero’s. Hij deelt de analyse van Cohen: “Kennelijk hebben we nog steeds niet geleerd van de moorden op Kennedy, Martin Luther King en John Lennon. Ook in ons land willen we altijd graag geloven dat het allemaal wel meevalt, maar op heel veel plekken in de samenleving hebben hetero’s gewoon te maken met een vijandig klimaat.”

Volgens Nijpels uit het probleem zich niet alleen in geweldsdelicten. “Ook discriminatie, bijvoorbeeld op de arbeidsmarkt, is natuurlijk een zeer zorgwekkende ontwikkeling. Ik noem het voorbeeld van een heteroseksuele dansleraar, die nergens aan de bak komt. Keer op keer wordt hem verteld dat hij ‘niet in het profiel past’. Dit soort zaken moeten we blijven aankaarten bij de Commissie Gelijke Behandeling. Er bestaan gewoon nog te veel vooroordelen en daar moeten we van af.”

“Eergisteren zit ik lekker onderuitgezakt in een speeltuintje naar twee verrukkelijke jongetjes van een jaar of acht te kijken, die met elkaar aan het ravotten zijn. Een heerlijk schouwspel. Net als ik ze wil benaderen voor een praatje zie ik vanuit mijn ooghoek dat er zo’n smeerlap naar me zit te kijken vanachter een klimtoestel. Het is niet alleen vervelend, maar ook ronduit pervers.”

Pedofilofiel Henk Overloon snapt de commotie niet. “Ik vind volwassenen die op kinderen vallen gewoon iets ontzettend opwindends hebben. Ze zijn ruw en rebels, maar toch ook zo onschuldig en onbegrepen. Daar krijg je toch spontaan vlinders van in je buik? Vaak hebben die jongens ook een hele moeilijke jeugd gehad. Ze hebben troost nodig, een schouder om op uit te huilen; iemand die ze niet veroordeelt.”

In zijn vrije tijd gaat Overloon het liefst naar het Anne Frankplantsoen, waar de kans een kinderliefhebber tegen het lijf te lopen het grootst is. Hij realiseert zich terdege dat zijn slachtoffers zich geïntimideerd kunnen voelen, maar wil zichzelf niet voorliegen: “Ik kan mijn ware aard toch niet verbergen?”

In kringen van pedofielen gaan ondertussen stemmen op om actie te ondernemen tegen de ‘wantoestanden.’ Zo pleit Uittenboogaard onder andere voor een toegangsverbod voor pedofiloseksuelen tot plekken waar kinderen zich ophouden. Ook het openbaar maken van de gegevens van personen die bekend staan als kindermisbruikerliefhebbers behoort echter tot de mogelijkheden. “Ik wil niet dat die schoften nog ooit een vinger uitsteken naar een rechtgeaarde pedofiel. Zelf ben ik één keer gevallen voor zo’n klootzak. Ik heb uren onder de douche gestaan, zo vies voelde ik me.”

Gerard Joling heeft ontzettend veel zin in het programma, omdat er eindelijk eens iets ludieks gedaan wordt met de al te serieuze herdenking. Joling: “De val van de muur was natuurlijk wel een feestje, dat moet je niet vergeten.” Het programma klinkt volgens critici wat ver gezocht, maar ligt volgens de zanger ontzettend voor de hand. “Die Oost-Duitsers moesten zich in rare bochten wringen om in vrijheid te kunnen leven. Bovendien werd de Berlijnse geschiedenis jarenlang gedomineerd door een muur. Ook in ons programma speelt zo’n muur een belangrijke rol. En over de kleren hoeven we het niet eens te hebben. Vergeleken met wat die communisten droegen zijn onze glibberpakjes haute couture. Gelukkig kan je om beide outfits lachen.”

In de thema-uitzending van Hole in the Wall zal Beau van Erven Dorens met twee spelers spelen die ‘wel iets hebben’ met West-Duitsland. Gerard Joling op zijn beurt kiest twee BN-ers die zich wat meer verbonden voelen met het oosten. Om welke BN-ers het precies gaat houdt SBS nog geheim, maar in de wandelgangen worden Cees Nooteboom, Linda de Mol, Jan Marijnissen en Louis van Gaal genoemd. Zij zullen tijdens de uitzending de gaten moeten vinden in speciaal gefabriceerde Duitse muren van schuimrubber. Ook de gaten zullen geïnspireerd zijn op verschillende elementen uit de rijke Duitse geschiedenis. Zo zal er gesprongen worden door bokworsten, augurken en trabantjes, maar ook politieke thema’s worden niet geschuwd. De kans dat Jolings team door een hamer en een sikkel moet springen is volgens een woordvoerder meer dan waarschijnlijk.

Volgens de woordvoerder van SBS is het juist vandaag belangrijk om te laten zien hoe ver we zijn gekomen dankzij het kapitalisme. “Hole in the Wall is een toonbeeld van de mogelijkheden en bevochten vrijheden van het Westen; een vlaggenschip van de westerse wereld. Zonder de onbegrensde mogelijkheden zouden wij nooit in zorgvuldig geselecteerde outfits door zelfgekozen gaten kunnen springen. Het is toch fantastisch om te zien dat we nota bene in het kapitalistische Westen de beste vorm van collectief volksvermaak hebben kunnen ontwikkelen.”

Störing-Biedeman onderzocht het 21^ste eeuwse repertoire van het Amsterdamse orkest grondig en komt in haar proefschrift ‘C’est chic: Uit de oude doos’ tot opvallende conclusies. Zo bevat de agenda van het Concertgebouworkest in november onder andere stukken uit Mahlers tweede symfonie, Mozarts Zauberflöte en twee covers van Mozarts 21^ste pianoconcert. Die stukken zijn bij elkaar 785 jaar oud en alleen al in de 21^ste eeuw in de Europese Unie zo’n 21.346 keer gespeeld. Volgens Störing-Biedeman zijn populaire popnummers als Over the Rainbow, Knockin’ on Heavens Door, Summertime en Hallelujah van een maagdelijke frisheid in vergelijking met de routinekeuze van het KCO. “Je kunt het vergelijken met een prostituee die zichzelf op hoogbejaarde leeftijd nog steeds een slag in de rondte werkt” aldus de onderzoekster.

Tweede Kamerlid Arda Gerkens, woordvoerder van de Socialistische Partij op het gebied van popmuziek, is woest naar aanleiding van Störing-Biedemans onderzoek. Gerkens: “In de populaire muziek zijn coverbands gedoemd tot de zijlijn van bruiloften en bedrijfsfeesten, maar in de zogeheten ‘hogere kunsten’ wordt deze fantasieloosheid al decennia op de been gehouden met overheidssubsidie. De belastingbetaler draait er weer voor op!”

Het onderzoek tekent volgens Gerkens ‘de luiheid en gezapigheid van klassiek Nederland’. “Alleen in Brunssum is een klein orkest dat enkel eigen composities speelt. En dat orkest bestaat hoofdzakelijk uit kinderen, waarvan een aanzienlijk deel met een verstandelijke handicap. Zo’n orkest repeteert al jaren iedere woensdagmiddag zonder rijkssubsidie in het buurthuis. Dan is het toch schrijnend om te zien dat de grootverdieners van het  KCO in een potentieel volkspaleis op het Museumplein iedere week hetzelfde trucje mogen doen voor de ingedutte elite?”

Financiële beperkingen mogen volgens Gerkens nooit een reden zijn voor een gebrek aan ontplooiing.  “Maar dat financiële rijkdom creatieve armoede stimuleert is natuurlijk crimineel.” Toch is Gerkens niet verbaasd over het promotieonderzoek. “Het Concertgebouworkest is niet voor niets ‘koninklijk’. Dat is een meer dan geschikte titel. Het Koninklijk Huis is ook al zo’n instituut dat al meer dan honderd jaar zonder enige visie, originaliteit en eigen verdiensten de geldkraan des volks opendraait en alles door het koninklijk afvoerputje laat wegstromen.”

Parttime hoogleraar Economie van de Muziek Bert Bokhoven heeft geen artistieke bezwaren tegen de keuze van het KCO en is zelfs blij met een Brandenburger Concert op zijn tijd. Wel heeft hij enige ethische bezwaren vanuit protectionistisch oogpunt. Bokhoven: “Het gesubsidieerd spelen van Europese componisten is zeer nadelig voor de concurrentiepositie van componisten in opkomende Afrikaanse economieën. Die krijgen zo nauwelijks een voet aan de grond in de Europese concertzalen. Bovendien worden gesubsidieerde uitvoeringen van Europese componisten vooral in de zomermaanden onder de noemer van ‘een wereldtournee’ tegen dumpprijzen verkocht in Afrika en Latijns-Amerika.”

Maar het succes is niet alleen op het conto van Hamer te schrijven, ook ander PvdA-coryfeeën dragen hun steentje bij. Zo sluisde Wouter Bos miljarden overheidsgeld rechtstreeks van de belastingbetaler naar de roekeloos opererende banken, waarmee hij maar liefst 372.000 kiezers van zich wist te vervreemden.

Volgens politicoloog Bert Bokhoven is het structurele succes van de partij te danken aan de fusie tussen de diverse stromingen waar de partij normaal gesproken haar zetels haalt. “Je ziet heel duidelijk dat de PvdA handig manoeuvreert tussen onversneden socialisme en een soort niksig marktdenken. Volgens kiezersonderzoek zitten daar juist erg weinig zetels. Op deze manier raakt PvdA zowel haar identiteit als haar kiezers kwijt. Een win/win situatie.”

Ook kleine initiatieven worden gewaardeerd. Zo probeerde financieel woordvoerder Paul Tang zichzelf door het lekken van de miljoenennota een tijdlang buiten spel te zetten. “Uiteindelijk vielen de gevolgen mee, maar hij heeft het geprobeerd, en dat telt!” Minister Plasterk poogde met het afschaffen van de basisbeurs en het korten op universiteiten de intelligentsia van zich te vervreemden, wat volgens peiling ‘toch zeker een halve zetel’ heeft gekost.

De grootste uitdaging ligt echter in het verliezen van de traditionele achterban: de hardwerkende arbeider uit de volkswijk. Deze probeert de partij nu met een serie maatregelen te raken. Zo is de PvdA voor de verhoging van de AOW-leeftijd en met nadruk tégen het inkomensafhankelijk maken daarvan. “Daarmee pakken we met name lagere inkomensgroepen”, aldus partijpromininent Sharon Dijksma, “op termijn zullen we ook proberen de huursubsidie af te schaffen, maar natuurlijk niet de hypotheekrenteaftrek, dat zou wel eens stemmen kunnen opleveren.”

In voorbereiding op de gemeenteraadsverkiezingen heeft de PvdA al een aantal opzienbarende successen geboekt. “Het debacle rond de Noord-Zuidlijn is een historische overwinning”, aldus Job Cohen, “het heeft het vertrouwen in de PvdA aanzienlijk ondergraven.” Of het voornemen van de PvdA om aankomende verkiezing geen enkele zetel te halen zal slagen valt echter nog te bezien.

De Speld infiltreerde in een trainingskamp en onderzocht hoe het nieuwe wapen is ontvangen. Het enthousiasme van de leiding van de terreurgroepen blijkt niet gedeeld te worden op de werkvloer. Abu Nasr-al Kemel (17) begon twee maanden geleden vol enthousiasme aan een opleiding tot zelfmoordterrorist. Toen hij werd geconfronteerd met het nieuwste wapentuig verdween dit echter als sneeuw voor de zon. “Het inbrengen is pijnlijk, en geeft een branderig gevoel. Er is ook niet genoeg geld voor glijmiddel. Bovendien vind ik het moeilijk om neutraal voor me uit te kijken, toch een belangrijke vaardigheid tijdens dit soort operaties.”

Ook veteranen zijn niet te spreken over de innovatie. Omad Haious, al vele jaren actief, ziet de recente ontwikkelingen met lede ogen aan. “De ouderwetse bomgordels waren een stuk comfortabeler. Bovendien gaven ze als accessoire toch net dat beetje extra mee aan je outfit. Je bent tijdens zo’n operatie toch ook het uithangbord van je organisatie. Zonde dat dat nu verdwijnt.”

Jahar Salim, de leider van het trainingskamp, betwist de negatieve berichtgeving en is ervan overtuigd dat aan dat de nadelige gevolgen best meevallen. “Als je je gewoon lekker ontspant, gaat het prima. Ook bieden we in het trainingskamp cursussen aan voor de rekruten die aangeven moeite te hebben met inbrengen.” Bovendien benadrukt hij dat er, voor zover bekend, nog nooit nadelige langetermijngevolgen van de anale bom zijn gerapporteerd. “Dat mag ook wel eens gezegd worden”, aldus Salim. Wel geeft hij toe dat de gebruiksvriendelijkheid van het ontstekingsmechanisme in de mobiele telefoon nog te wensen over laat. “Verschillende knopjes, op afstand bediend met mobiele telefoon… Het is allemaal gewoon veel te ingewikkeld. Kijk naar Apple, met zo’n Ipod. Waarom kunnen wij dat niet? Simpel gebruiksgemak, intuïtieve bediening. Bij een operatie kan iedere seconde tellen, dan wil je niet hoeven zoeken naar de juiste knoppen. Je moet bedenken dat de meeste van deze jongens hooguit de basisschool hebben afgemaakt.”

De Jemenitische terroristenvakbond is in elk geval niet overtuigd en heeft een diepgaand onderzoek naar de arbeidsomstandigheden van zijn leden aangekondigd. Volgens een woordvoerder is de anale bom slechts een symptoom van een veel omvangrijker probleem. “Bermbommen die tijdens bereiding ontploffen, een gebrekkige pensioenvoorziening, een inspraakcultuur waarbij Noord-Korea nog positief afsteekt, en nu een ontploffende zetpil. Je vraagt je af wat die jongens nog bezielt om hun geluk in de branche te zoeken.”

Bargen geldt al jaren als de meest vooraanstaande snackbarhouder in West-Terneuzen. In de jaren ’60 stond hij samen met zijn toenmalige compagnon aan de wieg van de zogeheten ‘shock snack.’ Ze kwamen toen met de ‘J.F.K.’, een overdwars opengesneden frikadel, gevuld met ketchup. Deze overduidelijke verwijzingen naar de door een sluipschutter omgebrachte Amerikaanse president John F. Kennedy leverde een hoop protest op, maar ook een omzetstijging van 35%. Sinds dat eerste succes brengt Bargen met grote regelmaat een nieuwe ‘shock snack’ op de markt.

In de jaren ’70 presenteerde hij bijvoorbeeld het ‘kernbroodje’, een broodje bal met scherpe salsasaus. In 1985 herdacht hij de grote vliegramp op Tenerife met een combinatie van shoarma en patat. In de jaren ’90 leidde de invoering van de ‘Srebrenica-schotel’ zelfs tot Kamervragen.

Het Centrum Informatie en Discriminatie Israel (CIDI) heeft bekend gemaakt een aanklacht in te dienen tegen Bargen. De organisatie ‘Een Ander Joods Geluid’ noemt het daarentegen een ‘interessant statement’ en geeft aan open te staan voor nieuwe vomen van herdenken.

Het optreden van Verhagen en de speculatie over een verlenging van de Nederlandse missie in de Afghaanse provincie baarden de afgelopen weken veel opzien. Volgens velen, waaronder vice-premier Wouter Bos, viel de opstelling van het kabinet niet te rijmen met de oorspronkelijke uitgangspositie van een beperkte missie, met als doel het creëren van stabiliteit in de geplaagde regio. Uit intern gelekte documenten blijkt nu echter de ware reden van de noodgedwongen verlenging: het contract met de Verenigde Staten is stilzwijgend verlengd, en het kabinet heeft zich niet aan de opzegtermijn gehouden. De Speld sprak met twee topambtenaren van het ministerie. “Het is buitengewoon amateuristisch, dat kan ik je wel vertellen. Enkele jaren geleden hebben we de overeenkomst ontvangen waar Nederlandse troepen een leidende rol krijgen in Uruzgan, voor een vooraf gespecificeerde tijd, en dat hebben we ondertekend. Nu blijkt dat bepaalde clausules niet goed zijn gelezen, en dat zowel de Nederlandse belastingbetaler als de in Uruzgan gestationeerde militair daarvan de dupe zullen gaan worden.”

De militaire samenwerkingsovereenkomst biedt de mogelijkheid om eens per twee jaar de overeenkomst zonder opgaaf van reden te ontbinden. “Die termijn liep echter op 14 juli af. Dat betekent dat we tot 2012 in Uruzgan moeten blijven. Anders hebben we een flink probleem.” Het blijkt dat niet alleen de opzegtermijn onduidelijkheid heeft opgeleverd. Ook de clausule ‘Deze overeenkomst kost 426 miljoen per geaccepteerde missie’ is aan het kritische oog van het ministerie ontsnapt. Wat de sancties van eventuele contractbreuk zijn wil minister Verhagen niet aangeven. Wel laat hij in een reactie weten dat ‘de Nederlandse kust te kwetsbaar is om bepaalde dingen te riskeren, en dat onze militaire macht van weleer niet representatief is voor ons huidige vermogen een eventuele aanval af te slaan. Daar moesten we maar niet aan beginnen.’

Verhagen spreekt van een fout, maar zegt ook te kijken naar andere mogelijkheden. “Ja, het is zeker een onfortuinlijke actie. Het komt toch weer aan op het goed lezen van de kleine lettertjes. We kunnen nu in elk geval nog niets met zekerheid zeggen. Wat wel duidelijk is, is dat we niet zomaar contractbreuk kunnen plegen. De enige clausule die hiertoe in het contract is opgenomen is om kosteloos over te stappen naar een missie in de Green Zone in Irak. Die optie lijkt gegeven de omstandigheden niet ideaal.”