De soapacteur was deze zomer in Zuid-Frankrijk en at daar gemiddeld drie maaltijden per dag. Braat: “Dat geeft een gezond lichaamsgewicht, maar het is zeker niet genoeg. Om precies de Jef Alberts te worden die ik al decennia speel, is het noodzakelijk om aan het einde van de middag iets hartigs te eten. Dat kan stokbrood zijn of chips, maar ook gewoon een goede kaas of wat nootjes. Om zeker te weten dat ik Jefs wallen en waterige blik behoud neem ik daar dan meestal wat biertjes bij en ‘s avonds drink ik een aantal glazen rode wijn bij het eten. Verder is het zaak om niet te veel te bewegen. Gelukkig kan je in Frankrijk bijna alles met de auto doen.”

Toch heeft Braat een bekentenis af te leggen. Een enkele keer vergeet hij zijn discipline en duikt hij iets te enthousiast in het zwembad. “Ook de badmintonrackets en de jeu de boules-set zijn niet in de auto achtergebleven. Het is waar, met dat soort dingen moet ik natuurlijk veel voorzichtiger zijn, maar het is ook vakantie en dat moet wel een beetje leuk blijven. Je ziet nog steeds dat mijn aanpak van de hele cast het meest gedisciplineerd is. Wilbert Gieske (Robert Alberts, red.) begon na zijn wandelvakanties ieder jaar tien kilo lichter aan een nieuw seizoen. Dan zie je toch het verschil tussen een hobbyist en een professional.”

Acteurs gebruiken hun zeldzame vrije tijd vaak om een bepaald gewicht te bereiken voor dé uitdaging van het nieuwe seizoen. Braat stond deze zomer al voor de twintigste keer voor dezelfde beproeving. Aankomende winter zal hij het echter aanzienlijk lastiger krijgen. Aan het einde van het seizoen wordt Jef Alberts terminaal ziek, wanneer hij tijdens een wederopbouwproject in ‘een Afrikaans land’ een spuitje met een verschrikkelijk virus ingespoten krijgt door de jaloerse stiefdochter van zijn nieuwe vrouw Gerda. Braat: “Of ik het overleef of niet blijft tot het einde spannend, daar mag ik niks over zeggen. Maar dat ik dertig kilo af moet vallen is nu al zeker.”

In de Finse gemeente Mäntyharju zou aanstaande zaterdag een eerste poging worden gedaan om het mikroaaltouuni-ennätys (magnetronrecord) te vestigen. Wie houdt het het langste vol in een magnetron? Maar nu in het buurplaatsje Heinola een slachtoffer is gevallen tijdens het saunarecord heeft de gemeente haar vergunning ingetrokken. “Belachelijk”, volgens organisator Aatu Koskinen. “Dit is een emotionele beslissing naar aanleiding van een tragedie die niets met elektronica te maken heeft. Zoals bekend is een magnetron niet zo onvoorspelbaar als een sauna. Er zit een timer op en je kan verschillende standen instellen. Je hebt dus precies in de hand hoe ver je gaat.”

Het intrekken van de WK-vergunning is een grote teleurstelling voor organisator Aatu Koskinen. De flamboyante ondernemer en eigenaar van de enige electronicawinkel in de regio Päijät-Häme, liet speciaal voor het evenent een twaalfpersoonsmagnetron bouwen. Wanneer de recordpoging niet doorgaat is die enorme investering voor niets geweest. Koskinen kijkt al jaren jaloers naar het succes van de buren in Heinola. “Dat WK-sauna heeft niet alleen Heinola op de kaart gezet, het heeft er zelfs voor gezorgd dat mensen over de hele wereld bij sauna’s aan Finland denken. Dankzij het WK-magnetron zou niet alleen Mäntyharju definitief op de wereldkaart staan. Magnetrons zouden vanaf volgende week over de hele wereld Finse associaties oproepen.”

Het WK-magnetron staat niet alleen in de zorg om verbanning uit de internationale topsportwereld. Ook discushappen, kogelkoppen en speervangen hebben te maken met, volgens deelnemers, ‘draconische veiligheidseisen’.

Archeologisch onderzoek bevestigt het beeld van Lemmer. “De kledingstijl, de kapsels, de vale kleuren, de jaren 80 was een tijd die de overlevers massaal hebben weggestopt, dat is puur een survival mechanism.” De bevindingen moeten ook verklaren waarom Ruud Lubbers herhaaldelijk de suggestie wekte ‘Heel lang aan de macht geweest te zijn’. Lemmer hoopt met verder onderzoek naar deze periode te achterhalen waar Christina Applegate, Patrick Swayze, IBM en de Falkland eilanden precies bekend van zijn.

De jaren 70 werden gekenmerkt door een creatieve explosie in de popmuziek en het ontstaan van een nieuwe jeugdsubcultuur. Vrijheid en plezier stonden hoog in het vaandel. “In de jaren 80 was er ook muziek”, aldus Lemmer “Dat heette New wave, een merkwaardige verzamelnaam voor onbeduidende stroperige, donkere en zweverige muziek. Muzikanten waren in deze periode vaak neerslachtige twijfelaars die met matig geföhnd haar hun keyboards en eensnarige basgitaren mishandelden.” Lemmer noemt het verschil met baanbrekende bands als Pink Floyd, de Beatles en Bob Dylan opmerkelijk.

In de jaren 90 werden veel populaire televisieseries geboren. Naar nu blijkt, vonden ook in de jaren 80 al pogingen plaats om het publiek te boeien. Zo was er een programma waarin een psychiatrisch patiënt, een pathologisch vrouwenversierder, een permanent verontwaardigde afro-amerikaan en een kettingrokende bejaarde achtervolgd werden door de politie. “En die vier, dat waren dan de helden” licht Lemmer toe. “The A-Team, zo heette het. Een uiterst merkwaardig fenomeen, dat nu grotendeels vergeten lijkt te zijn.” Ook een serie met een pratende auto (‘knight rider’) en een pruikdragende klusjesman (‘MacGyver’) vonden hun oorsprong in de jaren 80.

Het boven water halen van dit collectieve trauma kan volgens criticasters verschrikkelijke gevolgen hebben. Lemmer zelf maakt zich echter weinig zorgen. “Nu is het weggestopt en niet veilig. Om moeilijke ervaringen te kunnen verwerken moeten ze eerst aan het licht worden gebracht. Bovendien hoeven niet alle verdrongen ervaringen negatief te zijn. Zo keek ik in mijn laatste onderzoeksfase een heel aardig programma over een familie in San Francisco. Er woonden een leuk gezin met een tweeling, een oom op zolder en een bevriende komiek in één huis. Heel leuk gevonden, daar ben ik echt van opgeknapt.”

De goedlachse zeilzanger gaf in zijn perspresentatie aan al enkele maanden in training te zijn. “Op de Wii heb je Sail Away, wat behoorlijk veel behendigheid vereist. Mijn telefoon heeft gelukkig GPS maar ik heb begrepen dat tegenwoordig zo’n boot toch alles zelf doet. Bovendien heb ik op Google Earth bijna de hele route bekeken.” De ‘zeilzanger’ schreef in de voorbereiding ook nummers als ‘Een feestje vier je ook alleen’, ‘De hele wereld is een feestje’, ‘Geef me je zeil’ en het onvermijdelijke ‘Viva zeiljachtia.’

Ondanks enthousiaste reacties van de TROS, die volgens geruchten al bezig is met de ontwikkeling van de reallife soap ‘Wolter op de Wereld’, is zijn management terughoudend. Stefan Bredero van Tribe Boekingen noemt het onverantwoord om een volkszanger alleen rond de wereld te laten zeilen, en wil de reis via juridische wegen blokkeren. “Wolter kent Nederland en een piepklein stukje Spanje, maar meer ook niet. In de rest van de wereld is het eten anders, de mensen zijn anders, het weer is anders. De kans dat hij ons zal ontvallen is te groot.”

Ook zijn moeder heeft haar twijfels. “Dat Wolter de Noordzee haalt lijkt me niet waarschijnlijk. Mocht hij de zee wel halen, dan maak ik me grote zorgen. Drank, feest, frituur en topsport gaan nu eenmaal moeilijk samen. Bovendien is Wollie een echt mensenmens, die kan er beter niet alleen op uit.” Mevrouw Kroes laat desgevraagd weten geen probleem te hebben met het vertrek van haar man.

Critici hebben overigens goede argumenten om artiesten niet op eenzame avonturen te sturen. Zo wilde Lou Bega in 1996 als eerste zanger op de K2 de mambo dansen, zou Höllenboer als eerste mannelijke duo een seksboerderij in Iran openen en vertrok Rolf X. Wouters in 2007 om als eerste mens alleen op een step de Sahara te doorkruisen. Van geen van hen is ooit meer iets vernomen.

De ambities van Ben (‘Op een bepaalde leeftijd ga je toch wat serieuzer in het leven staan’) stuitten bij de aanmelding op onoverkomelijke problemen. “Kijk, ik ben geen ingewikkelde jongen, maar op zo’n site maken ze je ‘t nou niet echt makkelijk. Is mijn wollen trui modern/casual of klassiek/tijdloos? Ik zou zeggen: allebei! En dan postuur: ik heb maar normaal ingevuld. Een beetje normaal mens is tegenwoordig een tikkie over gewicht toch?”

Elker gaat zich vanaf nu weer op de offline relatiemarkt richten. “Je weet niet hoe zo’n vrouw er echt uitziet. Daarnaast val ik op wat oudere, moederlijke types, en wat je op zo’n site ziet is mij voor het grootste gedeelte te sprietig.” Ben hoopt in zijn stamkroeg ‘De Gouden Zeeleeuw’ te Bilthoven-Noord ooit de ware tegen het lijf te lopen.

Ben’s oproeptekst:
Religie: Overtuigd ietsist. Ik heb wel eens wat van Paulus Coelho gelezen.
Sport: ja, je moet je lichaam wel strak houden natuurlijk!
Roken: Alleen na de seks, haha
Alcohol: zit in bier, wijn en andere dingen die ik wel eens drink ; )
Postuur: toch maar ‘normaal’
Kleur ogen: grijsblauw maar met een lichtgroen randje
Kleding: modern/casual en klassiek/tijdloos
Ik heb huisdieren: ja
Hobbies: World of Warcraft, Tamagotchi
Eten: ja graag

Volgens fans worden er in liedteksten van de Toppers al langer gezinspeeld op het vertrek van de zangers. De strofe ‘time is on our side’, uit het nummer Shine, is een duidelijke referentie naar een toekomstige terugkeer van het trio. De initiële neerdaling van de zangers had als hoofddoel de verspreiding van de boodschap: ‘People let your light shine, let the darkness fade away, step into a brighter day’; in tijden van morele desoriëntatie, onbehagen en cynisme een belangrijke boodschap om de mensheid een nieuwe richting te geven. Nu is de tijd aangebroken waarin de verantwoordelijkheid bij de mens ligt om naar deze boodschap te leven. ‘So open your heart, are you ready for a brand new start?’ Hieruit blijkt dat de terugkeer van het trio alleen kan plaatsvinden als de mensen hun hart open stellen.

Na de laatste reeks concerten afgelopen weekend is het voor veel fans de immateriële voortzetting moeilijk te verkroppen. “De geïncarneerde versie is toch beter dan een abstract idee. Ik zal wel bij elk flikkerlichtje aan die heerlijke kerels blijven denken,” zegt een teleurgestelde fan.

De beroemde kapperszaak Pauw en Witteman in Amsterdam sluit op 17 mei haar deuren. “De gel is op wat ons betreft”, laten de heren eensgezind weten. Ze ontkennen dat het iets te maken heeft met de leeftijd, al zijn Jeroen Pauw – net 50 – en Paul Witteman, 64, natuurlijk behoorlijk oud voor het zware kappersvak. “Altijd serieus maar ook leuk zijn, integer maar vermakelijk, diepgravend maar ook gezellig. Dat is best vermoeiend.”

Gevraagd naar de werkelijke reden voor de beslissing slaakt Witteman een diepe zucht: “Weet je, of het nu beroemde hoofden zijn of niet, het blijft toch dag in dag uit, zes dagen per week knippen, scheren en föhnen.” “En dan de vergrijzing”, vult Pauw aan. “We krijgen steeds minder uitdaging in het werk. Dun haar, toepetjes, de zoveelste chemokuur, ouderdom slaat het eerst toe op de hoofdbedekking.”

Bovendien kwamen Pauw en Witteman de laatste tijd steeds minder aan knippen toe: “Mensen kwamen de laatste tijd vooral naar onze zaak om hun hart te luchten over de actualiteit. Als er weer eens een politicus uit de band was gesprongen of een bank was gevallen, dan zaten de betrokkenen nog dezelfde week in onze kappersstoelen hun verhaal te houden.”

“Achteraf bezien”, zegt Witteman, “is het onze eigen fout. We hebben onze reputatie te danken aan het bieden van een luisterend oor. Al die afzakkende televisieberoemdheden, bekende Nederlanders en uitgerangeerde politici willen maar een ding: een podium voor hun eindeloze gezeur! Onze zaak is daar helemaal op afgestemd. Ik kan het nu wel verklappen: we hebben zelfs mensen in dienst die een praatje maken in de wachtruimte. Van hen krijgen we de thema’s door die we tijdens de knip-, of verfbeurt kunnen aankaarten. Groot succes, want iedereen denkt dat we alles van hen weten.”

“Op een gegeven moment raakten onze klanten ook met elkaar in gesprek. Omstanders begonnen zich er zelfs mee te bemoeien. Voor je het weet heb je dan een discussieprogramma in plaats van een kapperszaak.”

Het is genoeg geweest. De zaak is verkocht aan het conservatieve kappersduo, Knevel en Van den Brink. Zij geloven dat de zaak nog toekomst heeft. Hoofdkapper Knevel: “Mijn motto is: bijknippen kan niet, eraf wel.” De nieuwe kappers hanteren een andere stijl dan hun voorgangers. “Dat zwierige, vrijblijvende van Pauw en Witteman zult u bij ons niet terugvinden. Wij slijpen voor iedere knipbeurt onze messen en scharen. Iedere scheve krul gaat weer strak in het gelid en we kammen het liefst een strakke scheiding. Wij knippen en scheren vanuit de overtuiging dat er een Waar Kapsel is,” aldus Van den Brink. “Herstel, twee Ware Kapsels, eentje voor mannen en eentje voor vrouwen.”

Na zijn ongeloof over Maria Mosterds Echte Mannen eten geen kaas is De Vries nu ook verontwaardigd over KEVBDD. “Allereerst is de titel al misleidend. Het lijkt het begin van een sterke grap, maar vervolgens blijkt het te gaan over een vrouw die aan kanker sterft. Pure misleiding.” Ook de naam van de auteur noemt hij ‘voor-de-gek-houderij’. “Het is autobiografisch, maar hij schrijft onder de naam Kluun over het personage Stijn. In het echt blijkt het te gaan om Raijmondus Godefriedus Norbert van de Klundert. Dat lijkt niet eens op elkaar.”

Welke onjuistheden De Vries in ‘twee onthullende afleveringen van 2,5 uur’ over het voetlicht zal brengen wil hij nog niet allemaal onthullen, maar een tipje van de sluier licht hij graag op. “Wij hebben natuurlijk nog wat meer onderzoek gedaan. Stijn gaat bijvoorbeeld het liefst uit zijn dak op uitbundige dancemuziek, terwijl die Raijmondus van der K. in zijn vrije tijd vooral naar rockmuziek en singer-songwriters luistert. Als je iets verzint, zeg dan dat je het verzonnen hebt. Waarschijnlijk zijn er echt mensen die van dat soort partyhouse houden, maar wie gelooft die mensen nu nog? Zo kan ik uren doorgaan en dat zal ik de komende afleveringen zeker doen. Want bij het lezen van een boek moet je je altijd blijven afvragen: is het de waarheid en niets dan de waarheid?”

Kluun is teleurgesteld in het onderzoek van Peter R. de Vries en wil liever ‘niet te veel’ reageren. Kluun: “Peter leidt met deze geruchten de aandacht af van waar het echt om gaat. Dankzij KEVBDD is een brede maatschappelijke discussie ontstaan over vreemdgaan terwijl je een terminaal zieke partner hebt. Bovendien is er een bijzonder ontroerende film van gemaakt. Peter brengt met zijn geruchten een ode aan de liefde terug tot plat kommaneuken. Ik vraag me af of hij daar een goed alibi voor heeft.”

Onlangs is bekend geworden dat Wouter het heeft uitgemaakt, en dat het stel net niet hun derde anniversary zal halen. Jan Peter en Wouter hebben vanaf het begin een tumultueuze relatie gehad. De laatste maanden zijn verschillende lijmpogingen gedaan, maar het bleek tevergeefs: aan de knipperlichtrelatie kwam definitief een eind. Onenigheid over de vakantiebestemming is het breekpunt geworden. Wouter wil het in 2010 ‘dicht bij huis’ houden, terwijl Jan Peter juist een ‘ver oord’ wil opzoeken. Wesley Sneijder, de aanstaande bruidegom van Yolanthe, heeft het stel nog een welgemeend advies gegeven: “Vreemdgaan is niet de oplossing.”

Jan Peter overtuigt begin 2010 met veel moeite Wouter van een meer exotische vakantie naar Afghanistan. Met veel tegenzin pakt Wouter zijn koffers, maar bij aankomst wil hij alleen maar naar huis, aldus Yolanthe. Na veel praten blijkt Wouter bereid te blijven, maar dan wel in een ander deel van het land. Jan Peter, die zich verheugt op een survivaltocht met een paar Deense vrienden, is het hier niet mee eens. Hij meldt Wouter dat hun gids een verblijf in een andere provincie heeft afgeraden. Wouter, die wel vaker klaagt dat Jan Peter altijd stoer moet doen voor zijn buitenlandse vrienden, gelooft Jan Peter niet meer en zet een punt achter de relatie.

Volgens Yolanthe is de vakantie in Afghanistan de druppel geweest. “Er was al te veel kapot gegaan”, aldus de soapster. Ze prijst Wouter voor zijn moed om afstand te nemen en Jan Peter voor zijn beslissing om door te gaan. “Ze komen er vast weer sterker uit,” concludeert Yolanthe.

Wouter en Jan Peter in gelukkiger tijden bij Char

De helm is anderhalve meter lang en 1,20m hoog. Het voertuig rijdt op een batterij met een levensduur van ongeveer zes uur en heeft een topsnelheid van 25 km p/u. Wanneer de inzittende zich niet in een gevarenzone bevindt, bestaat de optie om de klep op een kier van vijf centimeter open te zetten. “In een noodsituatie is met één druk op de knop de klep weer dicht, sneller dan een bange schilpad,” verzekert Spegt.

Veiligheid komt op de eerste plaats voor Skapi, maar Spegt benadrukt ook het vrouwvriendelijke karakter van de helm. “Nog nooit was ‘Rokjesdag’ zo verantwoord. Vanaf nu kan iedere vrouw zich met een naveltruitje vertonen waar zij maar wil. Het worden zware tijden voor licht getinte ‘Hoer’-roepers en fluitende dakdekkers.” Spegt denkt er zelfs over om een versie met getinte ruiten uit te brengen ‘voor vrouwen die zich frank en vrij op straat willen begeven, hun schoonheid slechts openbarend aan hen die zich hiervoor waardig hebben getoond.’

De fabrikant is trots op het eindresultaat. Het basisconcept voor de Full Body Helmet spookte al drie jaar door het hoofd van de ondernemer voordat begin 2009 het testmodel af is. Er volgde een jaar vol problemen bij het testen van het product. De eerste test op eigen terrein verliep zonder problemen. Op een testterrein in Pakistan bleek echter dat het voertuig zeer slecht bastand was tegen explosieven. Het nieuwe model kan goed omgaan met de gemiddelde bermbom. Het debacle in Den Haag, waar een Full Body Helmet door uitzinnige ADO-supporters het veld in werd geslingerd, bevestigt dat ‘de nodige kinderziektes nog overwonnen moeten worden.’ De oplossing werd gevonden in de installatie van een ‘schietpin’, waarmee de helm zichzelf vast kan nagelen in de grond.

Nederland is de eerste proeftuin voor het revolutionaire product, maar Spegt voorziet een internationale lancering nog in 2010. De prijs van de helm zal, afhankelijk van het gekozen model, aanvankelijk schommelen tussen de 3000 en 4500 Euro. Onduidelijk is nog of de kosten door de basisverzekering worden gedekt, of dat wellicht enige aanvullende verzekering nodig is.