In de Tweede Kamer is selectieve verontwaardiging ontstaan over de kwestie. VVD-kamerlid Jeanine Hennis-Plasschaert wil dat de ‘bizarre therapie’ niet meer uit het basispakket gefinancierd wordt: “Het is te gek voor woorden dat depressieve mensen hun neerslachtige gevoelens zouden moeten onderdrukken. In ons land moet je de vrijheid hebben om gewoon te zijn wie je bent, ook als alle hoop en levenslust verdwenen is en je geen enkel zicht op vooruitgang kunt ontwaren. Dat is de kracht van Nederland.”

Ook Ineke van Gent van GroenLinks vindt de behandelmethodes van Happy onwenselijk: “Volgens onze informatie worden er zelfs medicijnen voorgeschreven om mensen van hun gevoelens ‘af te helpen’. Dat is middeleeuwse kwakzalverij.”

Minister Schippers van Volksgezondheid gaat een onderzoek instellen naar Happy: “De Inspectie voor de Gezondheidszorg gaat heel kritisch kijken naar de werkwijze van deze instelling. Het uitgangspunt moet zijn dat depressievelingen niet wordt verteld dat ze geestelijk niet in orde zouden zijn. Natuurlijk mag Happy aan zorgverlening doen vanuit hun optimistische levensovertuiging, maar we leven in 2012 en algehele levensmoeheid zonder perspectief is de normaalste zaak van de wereld.”

Wim van der Kraats, woordvoerder van Happy, ziet het onderzoek met vertrouwen tegemoet. Hij ontkent dat de omstreden therapie bizar, schadelijk en middeleeuws zou zijn: “We proberen vooral om mensen psychologische handvatten aan te reiken, opdat de kwaliteit van leven verbetert.”

“Het gedrag van sommige bezoekers ging alle perken te buiten”, aldus directeur Simon Reinink. “De dirigent voelde zich vaak niet meer veilig. Wij zagen ons gedwongen maatregelen te nemen.” De zaalverboden spelen al enkele jaren, maar het Concertgebouw en de Nederlandse Vereniging van Toonkunstenaars (NVT) hebben er tot nu toe geen ruchtbaarheid aan willen geven.

Voor de meeste bezoekers is het verbod tijdelijk. Siem en Tillie Bosman uit Baarn, de ouders van violist Tymen, zijn voor geheel 2012 buitengesloten. Siem gooide een mandarijn naar dirigent Mariss Jansons toen die Tymen berispte voor een te late inzet bij Bruckners Zesde Symfonie. “Fruit gooien is ongepast, dat geef ik onmiddellijk toe, maar het was niet de eerste keer dat Jansons het op mijn zoon gemunt had” aldus de betrokken vader.

Ook Bas van Doorn kreeg een zaalverbod, nadat hij in 2009 in de pauze het podium op klom en even improviseerde op de pauk van het Wiener Philharmoniker. Zijn vrouw was al geschorst nadat ze drie keer op rij te laat kwam voor de voorstelling. Volgens suppoost Sebastiaan Zeekraal komen dit soort misdragingen steeds vaker voor: “Een voorbeeld: we zien regelmatig mensen die goed ter been zijn en toch gebruikmaken van het invalidetoilet. Daar staat nu drie maanden schorsing op.”

Verschillende seizoenskaarthouders hebben een permanent zaalverbod gekregen en mogen het pand aan de Van Baerlestraat in Amsterdam nooit meer betreden. Het gerenommeerde Concertgebouworkest dreigt zelfs noodgedwongen met uitvoeringen zonder publiek. Simon Reinink vindt het jammer dat het zo ver heeft moeten komen. “Het publiek gedraagt zich steeds agressiever en we moeten strenger worden. Maar het zou erg jammer zijn als we straks helemaal zonder publiek moeten spelen.”

Zwagerman treedt met zijn benoeming toe tot het selecte gezelschap van BHLen (Bekende Hoogleraren). Na de benoemingen van Wim de Bie in Tilburg, Youp van ‘t Hek aan de TU Delft en Femke Halsema in Utrecht heeft Roosevelt-directeur Hein Knuvelder met Zwagerman de man in huis die ‘de tijdgeest als geen ander kan kietelen, beworstelen en omarmen.’

De veelschrijver betoont zich enthousiast over zijn nieuwe functie: “Wat ik de studenten mee wil geven is dat ze zich niet blind moeten staren op details. Om de maatschappij te kunnen duiden moet je op zoek naar algemeenheden. Alleen als je weet wat er ongeveer gebeurd is, of daar een paar artikelen over gelezen hebt, kan je het geheel overzien.”

Bang voor een gebrek aan onderwerpen is Zwagerman bepaald niet. “Over de meeste onderwerpen is alles al geschreven. Op zo’n moment is het zaak om zo veel mogelijk te lezen en daar de belangrijkste thema’s van te onthouden. Als je die dan krachtig op televisie of in een column kunt reproduceren, ben je alweer een stuk dichter bij de heilige graal van de duiding.”

In de collegereeks, die de werktitel ‘De Duiding Voorbij’ draagt, neemt Zwagerman de studenten mee in de wereld achter de analyse. “Duiding is alomtegenwoordig, we zijn eraan gewend geraakt. Door zelf duider te worden ontdek je niet alleen de essentie van de duiding, maar ook de motieven die achter die duiding schuilgaan. Uiteindelijk kun je dan zelf die duiding worden, als het ware samenvallen met inzicht en kennis.”

Zwagerman ontkent dat zijn collegereeks interdisciplinair is: “Ik zou eerder willen spreken over ‘supradisciplinair’. Ik wil specifieke thema’s en details zo veel mogelijk vermijden, en me vooral op de interactie met studenten richten. Er zijn op de wereld maar weinig mensen die zich in alles gespecialiseerd hebben, maar ik denk dat Middelburg een uitstekende kweekvijver is voor allesduiders.”

Bij de ingang van de westelijke vleugel staat een groot bord: ‘Jij hier?!:).’ Het is de eerste krabbel in de Nederlandse geschiedenis. Sociaal contact zal zich vanaf dat moment steeds meer afspelen via krabbelen, tikken en buzzen. De expositie toont een wereld die alleen de oudere generatie nog heeft meegemaakt.

Alleen na grondig onderzoek zijn conservators erachter gekomen dat de krabbels een soort ‘wall’ zijn zoals we die kennen van Facebook. “Als je kijkt naar krabbels van 2004, die zijn vrijwel onbegrijpelijk. Alleen met behulp van taalhistorici is er een vertaling gekomen in een hedendaags idioom.” aldus Rijksmuseumconservator Karel Everhart. Zo hangen er onder de krabbels bordjes met vertalingen en uitleg.

Volgens neerlandicus Herman Pleij biedt de tentoonstelling een rijke schat aan informatie, ook over het heden. “Je zult de huidige tijd nooit goed kunnen begrijpen, als je niet weet wat Hyves was en wat het betekende voor de mensen die leefden in het begin van de 21e eeuw. Er loopt een directe lijn van het gebruik van Hyves naar de manier waarop we tegenwoordig gebruik maken van bijvoorbeeld de sociale media. Helaas wordt in het geschiedenisonderwijs nog te weinig uitgelegd dat die twee zaken uiteindelijk indirect met elkaar samenhangen. Daardoor ontbreekt bij veel mensen essentiële kennis over onze nationale identiteit.”

Volgens Pleij vertelt het verhaal van Hyves uiteindelijk het verhaal van Nederland: ‘Als we kijken naar Hyves zoals dat gebruikt werd aan het begin van die 21e eeuw, dan zien we in een spiegel eigenlijk onszelf. Alle kenmerken van Hyves zijn direct of indirect te herleiden tot onze volksaard. We ‘converseren’ niet, nee: we ‘krabbelen’, want alles moet kleinschalig en gezellig zijn. Dat is die typische burgerlijkheid die de Nederlander nu eenmaal kenmerkt.’

“We vinden het belangrijk dat deze tentoonstelling voor iedereen toegankelijk is en daarom zijn we nu bezig om binnen vijf jaar alle hyvesprofielen te digitaliseren,” aldus Everhart.

 De expositie is nog te bezichtigen tot 23 januari 2012.

James Townsend gaf zes jaar lang leiding aan het archeologisch onderzoeksteam van de Universiteit van Oxford: ‘De vermoedens bestonden al langer, maar we durven de precieze locatie nu echt met zekerheid aan te wijzen. Dat is een doorbraak, hoewel we nog niet weten of de Donaumonarchie zich ook buiten Oostenrijk en Hongarije uitstrekte.’

De zoektocht naar het verloren gewaande Habsburgse Rijk duurt al bijna negentig jaar. In de jaren twintig schreef de Franse historicus Thierry Fabre als eerste een wetenschappelijk artikel over het vraagstuk. Fabre stelde dat Oostenrijk-Hongarije zich in het toenmalige Centraal-Europa zou moeten bevinden, een stelling die decennialang het debat zou bepalen. Dat Oostenrijk-Hongarije ook wel de Donaumonarchie genoemd werd, voedde het vermoeden dat het land in het toenmalige stroomgebied van de Donau moest hebben gelegen. Jarenlang kon men echter niet vaststellen of de precieze loop van de rivier in de 19e eeuw overeenkwam met de Donau van na de Eerste Wereldoorlog.

De verwarring was compleet toen de Duitse politicus Adolf Hitler het huidige Oostenrijk annexeerde in 1938, wat de zoektocht verder bemoeilijkte. De wetenschappelijke zoektocht kwam in een impasse die ruim een halve eeuw zou duren.

De ontdekking van Oostenrijk-Hongarije is de eerste vondst van een voormalig land in veertig jaar. In 1981 ontdekte de Duitse archeoloog Heinrich Müller dat de landsgrenzen van Zimbabwe precies pasten op de landkaart van het voormalige Rhodesië.

Ernest Stern, woordvoerder van het Genootschap Onze Taal , stelt dat de E zijn succes vooral te danken heeft aan zijn gemakkelijke verspreiding in alle lagen van de taal. “De E past zich goed aan en is een echte netwerker. Zowel in informele vloeken als in ambtelijke stukken voelt hij zich thuis. De E voelt zich nergens te beroerd voor en dat is zichtbaar in de taal anno 2011.”

Het totaal aantal uitgesproken en geschreven zinnen zonder E erin bedroeg slechts 164, een diepterecord sinds het begin van de metingen in 1906. In de zomer leek de letter een beetje op zijn retour en werd een opmars zichtbaar van de A en, verrassend, de K.  Vanaf september echter, kwam de E keihard terug, om binnen enkele weken zijn positie veilig te stellen.

De uitverkiezing van de E, die in de afgelopen 100 jaar al 49 keer met de hoogste eer mocht strijken, is dit jaar niet geheel onomstreden. Criticasters hekelen de in hun ogen ‘kunstmatige dominantie’ van de klinker. “De E kan alleen winnen omdat de stomme E, de sjwa, door vrijzinnige taalkundigen ook als een E wordt gezien”, aldus taalkundige Flemmo te Gader van de Stichting KLINKƏRWISSƏLING NU!. “Wij pleiten al jaren voor de invoering van de Ə, om de ongezonde en kunstmatige hegemonie van de E te doorbreken. D66 ziet hier iets in, maar wil er een referendum over houden. Dat leidt onherroepelijk tot een onverstandige keuze voor de makkelijke, oude vertrouwde weg. Daar passen wij voor. Taal is veel te complex om aan het volk over te laten.”

Koop nu de Speld Scheurkalender op speld.nl/shop

Helaas blijft de wetgeving in Nederland achter bij de groeiende paranormale markt. Guido: “De Nederlandse rechtspraak blijft het bovennatuurlijke stelselmatig ontkennen. Een evangelische gemeente had bijvoorbeeld een bindend gebed over een aurafotograaf uitgesproken, waardoor hij maandenlang zijn werk niet kon doen. De rechter wees een claim vervolgens van de hand. Hij moest eerst maar eens aantonen dat hij daadwerkelijk schade had geleden. Maar juist dat is niet zo eenvoudig bij dit vak.”

De arbitragecommissie heeft van de esoterische gemeenschap een volmacht gekregen om het juridische gat te dichten. Aangesloten metafysici kunnen geschillen voorleggen aan deze commissie, waarna de commissie een uitspraak doet. Hierbij kan de commissie bindend tot een eenvoudige boete tot maximaal een banvloek van 12 jaar.

Vanwege beperkingen die de Nederlandse wet oplegt, kan een gedaagde bij verstek niet worden veroordeeld tot sancties in de fysieke wereld, zoals boetes. Toch kan de commissie ook tegen deze overtreders optreden, legt Guido uit: “Juist omdat de Nederlandse wetgeving niets zegt over het bovennatuurlijke, kunnen we over deze mensen effectief een imperiusvloek uitspreken of hen zelfs overleveren aan het boze oog.”

Wildeman legt uit: “Hoewel appels en peren op het eerste gezicht zeer veel op elkaar lijken, zijn de verschillen zeer moeilijk te kwantificeren.” Vertegenwoordigers van de voedingsmiddelenindustrie hebben enthousiast gereageerd. De primeur kent echter een keerzijde, zo waarschuwen taalkundigen: de uitdrukking ‘dat is appels met peren vergelijken’ zal moeten worden geschrapt uit het dagelijks taalgebruik.

Bert Bokhoven, onbezoldigd medewerker Spreekwoorden en Gezegden bij het Genootschap Onze Taal, noemt het onderzoek dan ook ‘ethisch betwistbaar’. “Een prachtige en nuttige uitdrukking gaat naar de haaien. Mensen staan nu met hun mond vol tanden als ze op een mooie manier willen zeggen dat een vergelijking tussen bepaalde zaken onmogelijk is.”

Bokhoven pleit voor snel ingrijpen om verdere schade te voorkomen. “Vanaf het eerste gebruik heeft een uitdrukking gemiddeld 87 jaar nodig om volledig ingeburgerd te raken. Als ik dan hoor dat ze er in Tokio bijna in geslaagd zijn om koffiedik doorzichtig te maken en dat Grolsch bezig is om de bierkaai overbodig te maken, houd ik mijn hart vast.”

Wildeman is niet van plan zijn onderzoek te staken. “We zijn nu bezig met het kweken van een appel die na rijping zo’n 6 kilometer van de boom valt. De enorme logistieke voordelen die dat oplevert, vinden wij belangrijker dan taalkundige probleempjes. En waar gehakt wordt, vallen spaanders. Althans, met de huidige hak- en spaandertechnologie.”

De commissie onder leiding van professor Levelt constateerde maandag dat sociaal psycholoog Stapel heeft gefraudeerd met onderzoeksgegevens in zeker 30 artikelen in gerenommeerde wetenschappelijke tijdschriften. Uit onderzoek naar het fraudeonderzoek blijkt echter dat zeker 12 van de 30 omstreden artikelen nergens zijn terug te vinden. “De vraag is gerechtvaardigd of deze artikelen wel bestaan,” stelt een betrokken hoogleraar. “Niemand kan dat bevestigen. We vragen ons dan ook serieus af of de commissie deze artikelen niet zelf uit de duim heeft gezogen.”

Het gaat onder meer om een artikel over de neiging van mensen om vaker te liegen wanneer ze in een zelfverzonnen omgeving opgroeien en om een onderzoek naar de afname van agressie onder voetbalhooligans naarmate ze meer bananen eten. Een andere betrokken hoogleraar: “Het is schokkend en schadelijk voor de onderzoekswereld. Het zijn artikelen die door de commissie zelf zijn verzonnen en waarvan wordt beweerd dat Stapel ze heeft gebaseerd op verzonnen gegevens. Wie zuigt hier nu uit wiens duim?”

Levelt zou ook een aantal wetenschappelijke tijdschriften in zijn onderzoek hebben opgevoerd die helemaal niet bestaan. De namen van die tijdschriften worden angstvallig achtergehouden. “Als de tijdschriften waarin verzonnen onderzoeksgegevens van Stapel zijn gepubliceerd in werkelijkheid niet bestaan, waar zijn dan die onderzoeksgegevens gebleven? Die moeten boven tafel komen,” zegt een ingewijde hoogleraar. “De commissie levelt duidelijk niet met de academische mores.”

Diederik Stapel noemt de nieuwe gegevens in een schriftelijke reactie ‘te bizar om waar te zijn.’ Hij kondigt aan zelf een nieuw onderzoek in te zullen stellen, dat hem van alle blaam zal zuiveren.

De muren worden geslecht, grenzen vervagen alsof ze er nooit zijn geweest. De emmer wordt bruggenbouwer en brug tegelijk. De emmer emancipeert. We zien een verschuiving van gebruik naar ontmoeting. Voorbij zijn de tijden van het éénrichtingsverkeer: het eendimensionale contact met de emmer is een schim uit vervlogen tijden. De nieuwe emmer is een gamechanger waardoor de mensheid als geheel een diepere identiteit krijgt.

Kinderziektes

Sinds de revolutie van 1990, toen de extra monduitstulping haar intrede deed, is de ontwikkeling van de emmer feitelijk stil komen te staan. Na de perfectionering van het schenkmechanisme waren vriend en vijand het erover eens: de ontwikkeling van de emmer als product was voltooid. De symbiotische mens-gebruiksvoorwerpverhouding anno nu maakt echter de komst van een nieuwe emmer mogelijk, één die korte metten maakt met de eendimensionaliteit van zijn voorganger.

Het vernieuwde design stelt gebruikers in staat het optimale rendement te halen uit de maximale functionaliteit van de emmer. Was deze ooit een statisch artefact binnen een gelimiteerd discours, nu zien we een volwaardig product dat zich kan meten met de meest beeldbepalende uitvindingen van de afgelopen twee maanden.

Synergie

De dynamiek van de nieuwe emmer symboliseert een transparantie die de jongste generatie zo treffend karakteriseert. Barrières verworden tot vertrekpunten van waaruit beperkingen de verschillende onmogelijkheden teniet doen. In de hectiek en onzekerheid die dit met zich meebrengt, vormen uitdagingen de nieuwe mogelijkheden tot kansen.

Kortom: het is zien en gezien worden. We staan pas aan het begin, maar nu al wordt duidelijk dat de revolutie onafwendbaar is. Om de Nieuwe Emmer kunnen we niet meer heen.