Na alle ophef rondom de laatste nationale verkiezingen is besloten de aanleg van het Belgisch Nationaal Geschiedenismuseum voor onbepaalde tijd uit te stellen. Door de recente strubbelingen tussen de Vlaamse en Waalse minderheden is wacht men nog een decennium en overweegt dan opnieuw het besluit tot aanleg. Niet het afnemende nationaal gevoel, maar afnemende fondsen van staatswege zouden de doorslag hebben gegeven.

Het was juist de bedoeling met het museum nationale trots op te wekken. Het Belgisch Nationaal Museum werd gepland in de jaren negentig, vlak na de pedofilieschandalen en de daaropvolgende “witte marsen” waarin tegen de doofpotcultuur bij de overheden werd geprotesteerd. De bedoeling was dat het een realistisch museum werd, geënt op de 21e eeuw. Het museum wilde met een multimediale inslag ook de zwarte pagina’s van de geschiedenis behandelen. Diverse ervaringscabines moesten de jeugd aanspreken en een eerlijk beeld van de Belgische geschiedenis geven.

In 1830 braken tijdens de opvoering van de opera ‘De stomme van Portici’ relletjes uit die tot de revolutie leidden; een feit dat in het museum herdacht wordt door de muziek onophoudelijk bij de entree te laten spelen. In een cabine zou de bezoeker een interactieve executie van een bananendief uit Belgisch Kongo mee kunnen maken. Ook was het de bedoeling dat bezoekers live in de loopgraven bij Ieper een kijkje konden nemen waar Vlaamse soldaten Franstalige commando’s niet begrepen. Een paintballterrein stond ter beschikking waarop je bijna echt op jacht kon naar een ontsnapte Marc Dutroux. Een lasergamehal gaf de mogelijkheid om in teamverband als de Bende van Nijvel tankstation na tankstation te beroven, terwijl van staatswege de hand boven je hoofd werd gehouden. Als detective werd je in de gelegenheid gesteld om de nooit opgeloste moord op premier Cools op te lossen, met echt toegankelijke geheime dossiers. Met een donker keldertjeslabyrint zouden ook de zwarte pagina’s uit de meer recente geschiedenis niet worden omzeild. Om het labyrint wat minder eng te maken zouden postertjes van Belgische striphelden als Suske en Wiske en Guust Flater aan de muur bevestigd worden.

Een woordvoerder van de taakgroep van de nationale regering: ‘t Is spijtig. Na de commotie van afgelopen jaar willen wij duurzaam met ons nationale spaarpotteke om kunnen gaan. Ten eerste omdat ons land een ongewisse autoriteit vormt. Ten tweede omdat steeds meer fondsen naar de regionale overheden verdwijnen. Ten derde hebben alle doofpotaffaires de afgelopen jaren enorm veel geld gekost en is er nu weinig geld voor reflectie. Bovendien doen wij politiek al tientallen jaren aan zelfreflectie.” Er wordt nu onderhandeld met de Oostenrijkse regering om de keldertjesattractie een rol te geven in het Weense Anschlussmuseum.